لب دوخته

                         درآغوش آفتاب

                       دمساز باپرنده ی خیال

                       نه برگی ُنه باری

                      دلداده به آواز گیاه

                       وخش خش برگی تاناکجا آباد

                       ودستانی نیلوفری

                          که می پیچند 

                                 بر آدمک ذهنم

                      اکر با خود بود

                                   هرگز هر گز  

                                  باز نمی گشتم